Właśnie zakończył się mecz Polski z San Marino. Oczywiście słaby piłkarsko, bez dwóch zdań. Ale czy musiał być tak naprawdę lepszy? Czy mielibyśmy lepsze nastroje, gdyby biało-czerwoni powtórzyli wyczyn z Kielc i huknęli dyszkę? Powątpiewam. Internetowe hejterstwo pewnie i tak miało by się znakomicie.

Nie potrafię w żaden sposób włączyć się do serialu złośliwych i ironicznych komentarzy pod adresem polskich piłkarzy, które regularnie pojawiają się od kilku dni. Bo ja zwyczajnie tego nie czuję – jaką przyjemność może sprawić gnojenie naszych reprezentantów? Mam wrażenie, że niektórzy „kibice” po prostu czekają na potknięcie, porażkę kadry Fornalika, na kiksy i błędy – wszystko po to, by móc dowalić tej drużynie.

Nie chcę nikomu odmawiać prawa do krytyki. Sam to przecież robię – zwłaszcza po takich meczach, jak ten z Ukrainą. Czym innym jest jednak konstruktywna krytyka, a czym innym wyśmiewanie pośladów Koseckiego. Dupa jak dupa, a podobno nic co ludzkie, obce nam nie jest.

Sypią się gromy na Fornalika, że jest dziadem i nie nadaje się do zawodu. Problem jednak w tym, że facet robi praktycznie wszystko to, czego kibice domagali się po odejściu Smudy. Daje szansę nowym, młodym graczom – kiedyś Wszołkowi, Krychowiakowi, teraz Łukasikowi, Majewskiemu. Nie boi się odważnych decyzji. Reaguje natychmiastowo – gdy Boenisch nawala, wpuszcza Wawrzyniaka, przy czym Smuda prawdopodobnie dalej do boju wysyłałby gracza Bayeru. Fornalik przywrócił też niepokornych – przede wszystkim Boruca. I do tego wystawia go do gry w pierwszym składzie.

Robi więc wszystko, co miało uzdrowić naszą kadrę. I dupa (bynajmniej nie Koseckiego), nie uzdrowiło.

Problem jest głębszy, a my nie jesteśmy potęgą futbolową, by oczekiwać od Polaków Bóg wie czego. Fakty są jasne – gdyby nie indywidualne błędy, z Ukrainą można było wygrać. Przecież chwilami gra naszych na Narodowym naprawdę wyglądała przyjemnie. Dowodem tego była bramka Piszczka. Niestety, jesteśmy fatalnym narodem, jeśli idzie o sferę ambicjonalną. Gdy Polacy dostali cios pod koniec I połowy, po przerwie już nie potrafili walczyć na takim poziomie. Broń Boże, ich nie usprawiedliwiam. Stwierdzam tylko przykry fakt. Mentalnie jesteśmy beznadziejni.

Nie potrafię zrozumieć też ostrej krytyki na Lewandowskiego. Oczywiście – nie strzela bramek, więc za skuteczność nikt mu braw bić nie powinien. Ale gdy słyszę, że nie chce mu się grać z orzełkiem na piersi, to jestem zwyczajnie zniesmaczony. Chyba tylko osoba niespełna rozumu może zarzucić mu brak zaangażowania. Lewandowski robi, co może – piłkarsko nie zawsze wychodzi, ale na pewno w chodzonego nie gra. Prędzej ten zarzut mógłbym postawić Obraniakowi. To nie jest normalne, że napastnika częściej widzimy przy piłce niż ofensywnego pomocnika. Więcej - kreatora gry, jakim miał być Francuz. Cholera, akceptuję już wszystkich, nawet Polańskiego, ale Ludovic to dla mnie wciąż facet, który w tej kadrze grać nie powinien.

Wracając do tematu, śmiejemy się z polskich piłkarzy, pośmiejmy się trochę z siebie. Z naszych kompleksów, chęci podbudowania ego zwyczajnym ględzeniem i malkontenctwem. Krytykujmy, nie wyśmiewajmy. Takich mamy piłkarzy, jakich sobie wychowaliśmy.

Nie chcę wrzucać wszystkich do jednego worka, ale mam wrażenie, że z coraz mniejszą liczbą osób można fachowo porozmawiać o futbolu. A może oni, ci co rzeczywiście mają coś do powiedzenia, po prostu siedzą cicho? Szkoda! Gdyby ktoś chciał, zapraszam do dyskusji. Mojego maila łatwo można tutaj znaleźć.

Z drugiej strony – są gorsi. Widzieliście skecz o Piotrku Żyle? Nie mam pojęcia nawet, co to za kabaret, na filmik natrafiłem przypadkowo w internecie. Obejrzałem cały i na końcu nie byłem nawet zażenowany. Byłem po prostu wściekły.

Zgadzam się, że pełno szamba wyłania się ostatnio w polskim kabarecie. Nie mogę jednak zrozumieć, jak ktoś mógł wymyśleć coś tak beznadziejnego? Gdzie te inteligentne skecze z dawnych lat, które nawet gdy komuś szpilkę wkładały, to w sposób niezwykły - godny podziwu, z klasą i gracją.

Żyła to chłopak fantastyczny. Nie udaje nikogo przed kamerą, jest normalny, prawdziwy, autentyczny. A przy tym niesamowicie zabawny i chyba u wszystkich wzbudza tylko i wyłącznie pozytywne emocje. Jeśli kiedyś wołali „na skok Małysza”, to teraz krzyczą: „chodź, bo Żyła ma wywiad!” - racja. Czy jednak ktokolwiek z Was myśli wtedy: „ale z niego debil”? Jeśli tak, to... współczuję. Jesteście fantastycznymi odbiorcami tego skeczu kabaretowego.

I w tym momencie już nic dodawać nie muszę. Reszta zrozumie, o co mi chodzi.

fot. Oskar Patek

 Tomasz Porębski

------------

Dziękujemy, że jesteś z nami i wspierasz twórczość dostępną na CKsport.pl. Kliknij w link poniżej i postaw naszej redakcji symboliczną kawę.